87χρονη που είχε χάσει δύο παιδιά και τη νύφη της σε τροχαίο έκανε δωρεά ασθενοφόρου στο ΕΚΑΒ

Η κυρία Χαριτίνη Αναγνωστοπούλου κουβαλά εδώ και δεκαετίες τον πιο βαρύ σταυρό που μπορεί να σηκώσει ένας γονιός. Το 1992, ένα τραγικό τροχαίο δυστύχημα στην Εθνική Οδό Πατρών–Κορίνθου άλλαξε για πάντα τη ζωή της, στερώντας της τα δύο παιδιά της και τη νύφη της. Από εκείνη τη μέρα, ο χρόνος για την ίδια δεν κύλησε ποτέ με τον ίδιο τρόπο.

Κι όμως, αντί να αφήσει τον πόνο να γίνει πικρία, επέλεξε να τον μετατρέψει σε προσφορά. Σε μια πράξη βαθιάς ανθρωπιάς και κοινωνικής ευθύνης, η 87χρονη γυναίκα διέθεσε τις οικονομίες μιας ολόκληρης ζωής, προσφέροντας στο ΕΚΑΒ Πάτρας μια υπερσύγχρονη κινητή μονάδα, συνολικής αξίας 120.000 ευρώ.

«Αναρωτιόμουν μήπως σωζόταν ο γιος μου αν πήγαιναν λίγο πιο γρήγορα τα ασθενοφόρα»
Πίσω από αυτή τη σπουδαία δωρεά κρύβεται μια συγκλονιστική προσωπική εξομολόγηση. «Τα παιδιά χάθηκαν σε πλαγιομετωπική, που οφειλόταν σε ολισθηρό οδόστρωμα, λίγο έξω από την Κόρινθο. Όλα αυτά τα χρόνια αναρωτιόμουν μήπως σωζόταν τουλάχιστον ο γιος μου, ο οποίος δεν έφυγε ακαριαία, αν πήγαιναν λίγο πιο γρήγορα τα ασθενοφόρα. Αυτές οι σκέψεις με οδήγησαν στην απόφασή μου για τη συγκεκριμένη δωρεά»,είχε πει σε δηλώσεις της προς του δημοσιογράφους.

Μια σκέψη που τη συντρόφευε για περισσότερες από τρεις δεκαετίες έγινε τελικά η αφορμή ώστε άλλοι άνθρωποι, σε μια κρίσιμη στιγμή της ζωής τους, να έχουν περισσότερες πιθανότητες να σωθούν.

Η απώλεια δεν έφυγε ποτέ από την καρδιά της. Ωστόσο, η ζωή βρήκε ξανά χώρο για την αγάπη μέσα από μια υιοθεσία. Σήμερα, η κυρία Χαριτίνη ζει στην Αρόη μαζί με τη θετή της κόρη και τα δύο εγγονάκια της, έχοντας δημιουργήσει μια νέα οικογένεια που της χάρισε ξανά χαμόγελα.

Η επίσημη παράδοση της κινητής μονάδας πραγματοποιήθηκε σε ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά ατμόσφαιρα στις εγκαταστάσεις του ΕΚΑΒ Πάτρας, παρουσία εκπροσώπων της υγειονομικής κοινότητας της Πάτρας και της Δυτικής Ελλάδας. Ήταν μια στιγμή που δεν συμβόλιζε μόνο την προσθήκη ενός πολύτιμου οχήματος στον στόλο του ΕΚΑΒ, αλλά και τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής να μετατρέπει τον ανείπωτο πόνο σε ελπίδα και ζωή.