Αμέσως μετά την ολοκλήρωση του κετρικού δελτίου ειδήσεων του ΣΚΑΪ, η Σία Κοσιώνη έκανε δηλώσεις στις τηλεοπτικές κάμερες που την περίμεναν έξω από τα στούντιο και μίλησε για τη δύσκολη περίοδο που βίωσε μέσα στο νοσοκομείο και τη ΜΕΘ, μακριά από την οικογένειά της
«Είχα ένα άγχος ομολογώ για την επιστροφή μου. Μην πάει κάτι στραβά, μην κουραστώ, μην βήξω… Κατά τ’ άλλα σαν το ποδήλατο. Θέλω να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ. Θέλω να το πω και που είστε σήμερα εδώ και για το ενδιαφέρον από την αρχή αυτής της περιπέτειας, όλη τη δημοσιογραφική οικογένεια. Είμαι καλά. Δεν είμαι ακόμη στο 100%, αλλά θα φτάσω. Χρειάζεται μία περίοδος αποκατάστασης για να δυναμώσω. Η κόπωση είναι το θέμα μου περισσότερο. Το πρώτο πράγμα που έχει αξία στη ζωή μας είναι η υγεία μας. Γι’ αυτό και εσείς να προσέχετε, γιατί κάνουμε μία άγρια δουλειά. Προτεραιότητα είναι ο εαυτός μας και προτεραιότητά μας είναι οι άνθρωποί μας» ανέφερε αρχικά η Σία Κοσιώνη.
Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Παρότι ήταν μια σοβαρή κατάσταση, ποτέ στα αλήθεια δεν πίστεψα ότι θα συμβεί κάτι άσχημο και όταν έχεις ανθρώπους να σε περιμένουν, ειδικά παιδάκια, δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου να πιστέψει ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά. Προφανώς η ΜΕΘ είναι μία πολύ δυσάρεστη εμπειρία. Θυμάμαι αρκετά πράγματα, γιατί οι πρώτες μέρες ήταν δύσκολες. Άλλα ας μην επιστρέψουμε εκεί γιατί είναι σκοτεινά και δυσάρεστα. Σημασία έχει ότι είμαι καλά και σύντομα όλα αυτά θα αποτελούν ένα κακό όνειρο».
Τέλος, η Σία Κοσιώνη μίλησε για τη στήριξη που είχε από την οικογένειά της, και ειδικά από τον σύζυγό της, Κώστα Μπακογιάννη: «Ο σύζυγος μου ήταν ο βράχος μου, ήταν το στήριγμά μου, δεν με άφησε δευτερόλεπτο. Έτσι είναι οι σύντροφοι. Του είμαι ευγνώμων, όπως είμαι και σε όλη μου την οικογένεια και στο παιδάκι μου για την υπομονή και το θάρρος που επέδειξε. Το να αποχωρίζεται μία μαμά για μεγάλο χρονικό διάστημα το παιδί της είναι κάτι τρομερά ψυχοφθόρο. Μου έλειπε πάρα πολύ, αλλά η προτεραιότητά μου ήταν να γίνω γρήγορα καλά και να επιστρέψω στην αγκαλιά του και αυτός στη δική μου. Μια ημέρα από τις τελευταίες της νοσηλείας μου, επειδή ξεκίνησε να μαθαίνει κιθάρα, μου λέει “μαμά μπορώ να σου παίξω” και μου έπαιξε το “We will rock you”».