Μετά τον Γρηγόρη Αρναούτογλου, και ο Γιώργος Χρυσοστόμου αποκάλυψε πως έχει ανηδονία, μιλώντας ανοιχτά για τη δική του εμπειρία.
«Προσπαθώ να το φτιάξω αυτό, προσπαθούν να με επαναφέρουν διάφοροι θεραπευτές στο τώρα που δεν μπορώ να “κουμπώσω”. Λέω διαρκώς “κάθε πέρυσι και χειρότερα” και αναφέρομαι πάρα πολύ στο παρελθόν και δυστυχώς τις λέω πολύ διασκεδαστικά τις ιστορίες, τις ξαναβιώνω δυστυχώς και δεν πρέπει να τις λέω, αλλά είναι το υλικό μου. Είναι αυτό που με διαμόρφωσε και δεν ξέρω τι να το κάνω. Πετάγομαι από πίσω μπρος διαρκώς. Το “τώρα” δεν το έχω σε καμία θέση. Μετά σκέφτομαι το μέλλον, τι θα κάνω, τι στόχο θα κατακτήσω και δεν έχω απολαύσει τίποτα. Έχω κάτι που λέγεται ανηδονία, δεν έχω απολαύσει κάτι. Προσπαθώ να γράφω τι έχω καταφέρει μόνος μου», ανέφερε ο ηθοποιός στη συνένεντευξη που παραχώρησε στην διαδικτυακή εκπομπή των «Rainbow Mermaids».
«Παλιά είχα τουπέ, γιατί νόμιζα ότι ήμουν κάποιος»
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο Γιώργος Χρυσοστόμου είπε: «Νόμιζα ότι όλος ο κόσμος κινείται γύρω από μένα, ότι μόνο εγώ είμαι ο καλύτερος που υπάρχει. Μου είχαν πει στη σχολή ότι είμαι ο καλύτερος κι εγώ δεν πήγαινα πολύ επαγγελματικά στις δουλειές, είχα τουπέ γιατί νόμιζα ότι ήμουν κάποιος. Μετά ήρθαν κάτι μπάτσες και με ισιώσανε. Τώρα καταλαβαίνω, γιατί με είχε πετάξει το σύστημα εκτός για 6-7 χρόνια, την είχα “ακούσει”. Αλλά αυτό το καταλαβαίνεις μετά, όσο είσαι μέσα, είσαι θυμωμένος. Κάτι σου φταίει, αλλά ποτέ εσύ. Αλλά ήμουν πραγματικά επηρμένος. Την είχα ακούσει στερεοφωνικά. Ήταν λογικό, γιατί ευτυχώς με έπιασε σε μία ηλικία και βιολογικά πολύ μικρή, 21 ετών, που νόμιζα ότι όλες οι δουλειές είναι δικές μου και μετά η ζωή σου λέει “είναι κι άλλα” και αναρωτιέσαι “α, πρέπει να προσπαθώ;” και μετά άρχισα να δουλευώ πολύ, ήρθαν τα λεφτά τα οποία έφυγαν και μετά ήρθε η κρίση. Ήταν 6-7 χρόνια που δεν έπαιρνε άνθρωπος τηλέφωνο. Πήγαινα στις δουλειές για να με απορρίψουν και μετά έλεγα ότι έφταιγαν οι άλλοι. Συντηρούσα μία αυτοκαταστροφική πορεία. Όλα αυτά άρχισαν λίγο να με κουδουνίζουν πολύ πιο μετά και άρχισα να ρωτάω τους φίλους μου τι λάθος κάνω και άρχισα να το παρατηρώ και σε άλλους».