Η τελευταία κλιμάκωση των εχθροπραξιών μεταξύ Ιράν και Ισραήλ φαίνεται να έχει περιοριστεί προς το παρόν, αφού ο Ντόναλντ Τραμπ επέμεινε ότι πήρε «όλα τα μέτρα» στη Μέση Ανατολή, όμως σε μια επικίνδυνα εύθραυστη περιοχή, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου έδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι έτοιμος να κάνει τα δικά του.
Η ανταλλαγή πυραύλων την Κυριακή και τη Δευτέρα ήταν μια περίτρανη απόδειξη της εγγενούς αστάθειας του τρέχοντος κενού μεταξύ πολέμου και ειρήνης, αλλά έριξε επίσης φως στην περίπλοκη και αντιφατική σχέση μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ και του πρωθυπουργού του Ισραήλ, η οποία θα μπορούσε να καθορίσει την τύχη της τρέχουσας εκεχειρίας. Ο Τραμπ κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια την Κυριακή για να τονίσει ότι ήταν ο κυρίαρχος εταίρος στη σχέση, όπως αναφέρει το newsbomb.
«Εγώ παίρνω όλες τις αποφάσεις. Δεν παίρνει αυτός τις αποφάσεις», δήλωσε στους Financial Times . Λιγότερο από μια εβδομάδα νωρίτερα, ο Λευκός Οίκος είχε διαρρεύσει λεπτομέρειες για μια υβριστική επίθεση του Τραμπ, λέγοντας στον Νετανιάχου ότι ήταν «τρελός», υπονοώντας ότι δεν ήξερε τι έκανε και ενημερώνοντάς τον ότι «όλοι σε μισούν τώρα». Οι επιθέσεις αυτές φέρεται να είχαν ως στόχο να προειδοποιήσουν τον Νετανιάχου να μην επιτεθεί στη Βηρυτό κατά της Χεζμπολάχ , μια κόκκινη γραμμή για το Ιράν όσον αφορά αυτό που θεωρούσε παραβίαση της ευρύτερης περιφερειακής εκεχειρίας.
Ο Τραμπ χρησιμοποιεί συστηματικά τον δημόσιο εξευτελισμό ως απάντηση σε οποιαδήποτε υποτιθέμενη ανυπακοή. Εναντίον του Νετανιάχου, λειτούργησε για λιγότερο από μία εβδομάδα. Μετά από μια σειρά ισραηλινών θυμάτων στον Λίβανο το Σαββατοκύριακο, ο πρωθυπουργός διέταξε τον βομβαρδισμό του προπυργίου της Χεζμπολάχ στην περιοχή Νταχίγιε της νότιας Βηρυτού, πυροδοτώντας μια ομοβροντία ιρανικών πυραύλων που στόχευαν το Ισραήλ σε απάντηση.
Αν και κατάφερε να αναχαιτίσει τους εισερχόμενους πυραύλους και την προτροπή του Τραμπ να μην ανταποδώσει, ο Νετανιάχου διέταξε την ίδια απάντηση: πυραυλικές επιθέσεις εναντίον στόχων στο Ιράν. Τα πυρά συνεχίστηκαν μέχρι το πρωί της Δευτέρας, προτού και οι δύο πλευρές κηρύξουν παύση, ώστε ο Τραμπ να μπορέσει να φέρει την εκεχειρία ξανά σε τροχιά, διατηρώντας παράλληλα τον αποκλεισμό στα Στενά του Ορμούζ, «μέχρι να επιτευχθεί μια «τελική συμφωνία».
«Τα πράγματα θα πρέπει να κινηθούν γρήγορα», υποσχέθηκε ο Τραμπ στην πλατφόρμα του Truth Social, σε μια διαβεβαίωση που έχει προσφέρει επανειλημμένα τους τελευταίους δύο μήνες της εκεχειρίας – με μειωμένο αντίκτυπο στις παγκόσμιες τιμές του πετρελαίου.
Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου ξεκίνησαν μαζί πόλεμο εναντίον του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, αλλά διαφοροποιήθηκαν μέσα σε λίγες μέρες, μόλις έγινε σαφές ότι η γρήγορη νίκη και η αλλαγή καθεστώτος που υποσχέθηκαν οι Ισραηλινοί ήταν απίθανο να υλοποιηθούν. Από τότε και στο εξής, τα συμφέροντά τους αποκλίνουν ολοένα και περισσότερο.
Μόλις το Ιράν έκλεισε το Ορμούζ, η απότομη αύξηση της τιμής του πετρελαίου και η διακοπή της ροής των παγκοσμίως εμπορεύσιμων χημικών προϊόντων έγιναν πολιτική απειλή για τον Τραμπ. Παρά τις χειραγωγήσεις των Ρεπουμπλικανών και την καταστολή των ψηφοφόρων, οι Δημοκρατικοί έχουν μια πιθανή ευκαιρία να καταλάβουν τουλάχιστον ένα σώμα του Κογκρέσου στις εκλογές του Νοεμβρίου, υπονομεύοντας την εξουσία του. Πιο άμεσα, ο πρόεδρος θα προτιμούσε σαφώς να αποφύγει τις αναταράξεις ενώ φιλοξενεί το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου.
Η εκλογική πίεση στον Νετανιάχου τον ωθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση. Εκτός αν καταφέρει να ενορχηστρώσει μια ανατροπή, ο κυβερνητικός συνασπισμός του κινδυνεύει να χάσει στις εκλογές, οι οποίες πρέπει να διεξαχθούν πριν από το τέλος Οκτωβρίου. Όπως έχουν τα πράγματα, παρά τους βομβαρδισμούς των τελευταίων τριών ετών, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει εκπληρώσει καμία από τις δεσμεύσεις του να εξουδετερώσει τους κύριους αντιπάλους του Ισραήλ: το Ιράν, τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς.
Η πολιτική λογική του Νετανιάχου τον ωθεί σε περαιτέρω επίθεση με την ελπίδα μιας σημαντικής εξέλιξης, όπως η κατάρρευση του καθεστώτος στην Τεχεράνη. Για να εξασφαλίσει υποστήριξη από την ισραηλινή ακροδεξιά, ο Νετανιάχου πρέπει να δείξει ότι είναι έτοιμος να αψηφήσει τον Τραμπ κατά καιρούς στην επιδίωξη αυτής της πολυμέτωπης εκστρατείας, αλλά κανένας ηγέτης του Ισραήλ δεν έχει την πολυτέλεια να «καίει τις γέφυρες» με την Ουάσινγκτον, τον κύριο εγγυητή ασφάλειάς του. Αυτό σημαίνει οτι ισορροπεί σε λεπτή γραμμή.
Το να πείσει τον Τραμπ να συμμετάσχει στην επίθεση κατά του Ιράν ήταν η μεγαλύτερη νίκη της καριέρας του Νετανιάχου, αλλά αυτός ο θρίαμβος καταρρέει. Από τις διαπραγματεύσεις για την ειρηνευτική συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν λείπει το Ισραήλ και, στην τρέχουσα αναφερόμενη μορφή της, θα άφηνε το καθεστώς στην εξουσία με ένα περιορισμένο αλλά συνεχιζόμενο πυρηνικό πρόγραμμα. Με την επιμονή της Τεχεράνης, οποιαδήποτε συμφωνία θα έδενε επίσης τα χέρια του Ισραήλ στις συναλλαγές του με τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο.
Το καλύτερο στοίχημα του Νετανιάχου για την πολιτική του επιβίωση είναι ότι οι ειρηνευτικές συνομιλίες θα αποτύχουν και οι ΗΠΑ θα εμπλακούν ξανά στον πόλεμο κατά του Ιράν. Αξιωματούχοι της κυβέρνησής του έχουν προβλέψει επανειλημμένα αυτό το αποτέλεσμα σε ανεπίσημες ενημερώσεις και μέχρι στιγμής έχουν δίκιο. Παρά τους επανειλημμένους ισχυρισμούς του ότι η ειρήνη είναι κοντά, ο Τραμπ σαφώς δυσκολεύεται να χωνέψει οποιαδήποτε συμφωνία που θα μπορούσε να συγκριθεί με την πυρηνική συμφωνία που πέτυχε ο Μπαράκ Ομπάμα το 2015, ειδικά αν περιλαμβάνει κάτι τόσο οπτικά ενοχλητικό όσο η παράδοση ιρανικών περιουσιακών στοιχείων με τη μορφή μετρητών που μεταφέρονται αεροπορικώς στην Τεχεράνη. Η έκρηξη των εχθροπραξιών του Σαββατοκύριακου και η προσωρινή επίλυσή τους δεν φέρνει πιο κοντά την έξοδο από αυτό το αδιέξοδο.
Τόσο ο Τραμπ όσο και ο Νετανιάχου ανέβηκαν στην κορυφή χάρη στην ικανότητά τους να εντοπίζουν τις αδυναμίες των αντιπάλων τους και μπορούν να δουν ξεκάθαρα τα τρωτά σημεία ο ένας του άλλου. Και οι δύο βρίσκονται στην κορυφή διαλυμένων πολιτικών μηχανισμών και αντιμετωπίζουν σοβαρό νομικό κίνδυνο μόλις χάσουν τον έλεγχο της εξουσίας. «Θα ήσουν στη φυλακή αν δεν ήμουν εγώ», λέγεται ότι φώναξε ο Τραμπ στον Νετανιάχου την περασμένη εβδομάδα.
Μέχρι στιγμής φέτος, οι δύο ηλικιωμένοι ηγέτες έχουν βρει κοινή λύση για την εσωτερική τους δύσκολη κατάσταση πηγαίνοντας σε πόλεμο. Ο Νετανιάχου εξακολουθεί να είναι αποφασισμένος να συνεχίσει και να πάρει μαζί του την αμερικανική στρατιωτική ισχύ, ενώ ο Τραμπ αμφιταλαντεύεται. Όσο αυτό το δράμα των δύο ανδρών παραμένει άλυτο, η Μέση Ανατολή θα συνεχίσει να πληρώνει το τίμημα.