Σειρά μηνυμάτων στέλνει ο Γιάννης Ραγκούσης, μέσω της συνέντευξής του στην «Εφημερίδα των Συντακτών».
Αναλυτικά η συνέντευξη Ραγκούση:
● Οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα σάς ανησυχούν, κύριε υπουργέ;
Πολύ. Πιστεύω μάλιστα ότι θα υπάρξει συνέχεια στις επιθετικές κι επεκτατικές ενέργειες της διοίκησης Τραμπ -κατά κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου- και στις άλλες περιοχές, όπως έχει προαναγγείλει. Γι’ αυτό θέλω να ελπίζω σε έναν κόσμο χωρίς Τραμπ, Μαδούρο και Πούτιν. Συνακόλουθα όμως θέλω να ελπίζω και σε μια Ελλάδα που ο πρωθυπουργός της δεν θα πριονίζει ο ίδιος την προσήλωση στο διεθνές δίκαιο, μοναδικό κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται τα εθνικά μας συμφέροντα.
● Πώς σχολιάζετε τις εξελίξεις στο αγροτικό ζήτημα και πώς αυτές εκτιμάτε ότι θα επηρεάσουν το πολιτικό σκηνικό, κύριε Ραγκούση;
Είναι εθνικά τραγικό αυτό που συμβαίνει στον πρωτογενή τομέα. Να μην μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί και επαρκείς όχι στις ξένες αγορές, αλλά μέσα στην ελληνική αγορά. Να εισάγουμε το 80% του κρέατος που καταναλώνουμε και η αύξηση του τουρισμού, αντί να αυξάνει την εγχώρια παραγωγή, να αυξάνει την κατανάλωση εισαγόμενων αγροτικών προϊόντων. Για μια νέα προοδευτική κυβέρνηση η ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα πρέπει να είναι μείζων εθνική προτεραιότητα. Με επίκεντρο δύο κρίσιμες πτυχές. Συνεταιριστικά σχήματα νέου τύπου και την είσοδο χιλιάδων νέων γεωργών και κτηνοτρόφων στον πρωτογενή τομέα.
● Ετος διεργασιών στην πολιτική σκηνή και δη στον προοδευτικό χώρο προβλέπεται το 2026. Ποιο θα είναι το τοπίο σε έναν χρόνο από τώρα;
Πολύ δύσκολο να το προβλέψεις. Προσωπικά θα έλεγα μακάρι να έχουμε πολλές αλλαγές στον προοδευτικό χώρο. Αλλαγές που προσδοκώ όμως πως δεν θα αναβιώσουν τον αποτυχημένο «ΣΥΡΙΖΑ των τάσεων» και μάλιστα σε μια ακόμη χειρότερη εκδοχή ενός «νέου ΣΥΡΙΖΑ των τάσεων οι οποίες πλέον έχουν αποκτήσει την ισχύ κομμάτων». Αλλαγές που εύχομαι να δώσουν τη δυνατότητα στους προοδευτικούς πολίτες να εκπροσωπηθούν από έναν ισχυρό πολιτικό φορέα, ικανό να υλοποιήσει μεγάλες πολιτικές που έχουν ανάγκη η πατρίδα και ο λαός.
● Τι εννοείτε μιλώντας για μεγάλες πολιτικές;
Μεγάλες πολιτικές είναι αυτές που συνδέονται όχι μόνο με τα προβλήματα, αλλά και με τα όνειρα των πολιτών. Ιδίως με τα όνειρα των νέων ανθρώπων. Είναι οι πολιτικές που καθιστούν εθνικό το παραγωγικό και δίνουν απόλυτη προτεραιότητα στην παραγωγική Ελλάδα που ξυπνάει στις 6 το πρωί και όχι στην Ελλάδα που διαπρέπει στην κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων. Είναι η απο-αττικοποίηση του μέλλοντός μας που καθιστά ρεαλιστική, εφικτή και συμφέρουσα τη μετακίνηση τόπου κατοικίας και εργασίας από την Αττική στην περιφέρεια.
Η επιστροφή στον τόπο καταγωγής για πολλούς, καθώς και η οργανωμένη μετοίκηση στην περιφέρεια για άλλους που γεννήθηκαν στην Αττική, αποτελεί ίσως τη μοναδική μακροπρόθεσμη λύση για μια σειρά από μείζονα -εθνικά θα τα χαρακτήριζα- προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα αλλά και η Αθήνα. Από το δημογραφικό και το στεγαστικό πρόβλημα μέχρι το κυκλοφοριακό και την κοινωνική αποξένωση.
Μεγάλη πολιτική είναι η ηθική και αξιακή επανάσταση στους θεσμούς και το πολιτικό σύστημα, με πρώτη προτεραιότητα ένα νέο κράτος αξιοκρατίας, την αποκρατικοποίηση-απογραφειοκρατικοποίηση της καθημερινής μας ζωής, καθώς και την καταπολέμηση της πολιτικής διαφθοράς. Είναι οι πολιτικές που κάνουν πράξη την προσδοκία του ελληνικού λαού για μια καλύτερη ζωή με καλύτερες δουλειές και καλύτερους μισθούς όχι μέσω περιστασιακών παροχών αλλά μέσω παγιωμένων παραγωγικών δομών. Είναι ένα νέο εκλογικό σύστημα, για ένα εθνικό Κοινοβούλιο που θα συγκροτείται από 250 βουλευτές, 150 εκλεγόμενους σε ισάριθμες μονοεδρικές και 100 εκλεγόμενους σε 11 μείζονες εκλογικές περιφέρειες, με όριο τα 12 χρόνια θητείας για όλους, εξαιρώντας τους πρωθυπουργούς.
● Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει, κατά τη γνώμη σας, να τρέξει ταχύτερα;
Κατ’ αρχάς για εμένα είναι πολύ θετικό γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν επέλεξε τον ρόλο του παθητικού παρατηρητή των δυσμενών εξελίξεων στον προοδευτικό χώρο, αλλά αντίθετα αποφάσισε να «βουτήξει ξανά στα βαθιά», αναλαμβάνοντας μεγάλες πολιτικές ευθύνες. Ωστόσο, θέλω να τονίσω, αγαπητέ κύριε Παπαδημητρίου, πως η ευθύνη για το αν θα υπάρξει ξανά μια ισχυρή, κυβερνώσα προοδευτική παράταξη ανήκει σε όλους μας και όχι μόνο στον Αλέξη Τσίπρα. Επομένως, οφείλουμε κι εμείς να την αναλάβουμε αυτή την ευθύνη, ο καθένας και η καθεμία ξεχωριστά.
● Εσείς καταθέσατε σειρά προγραμματικών κειμένων με αποδέκτες τα κόμματα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς. Είστε αισιόδοξος ότι οι αρχηγοί των κομμάτων αυτών θα υπερβούν υπαρκτά και μη εμπόδια;
Εδωσα στη δημοσιότητα κάποιες νέες προγραμματικές ιδέες που τις ονόμασα «5 μικρές επαναστάσεις» ως την ελάχιστη προσωπική συμβολή αλλά και ως μια πράξη ανάληψης της προσωπικής ευθύνης μου, στην προσπάθεια ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου. Γιατί πιστεύω πως δεν αρκούν οι καθημερινές δηλώσεις κατά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Απαιτείται ένα νέο προοδευτικό αφήγημα για το πού πρέπει να πάει η χώρα. Ιδίως σήμερα που η χώρα πορεύεται χωρίς σχέδιο, με τη λογική μεροδούλι-μεροφάι. Ωστόσο με τα σημερινά δεδομένα δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος ότι θα υπάρξει ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων. Ο κ. Ανδρουλάκης τίποτε δεν δείχνει ότι θα αλλάξει τη στρατηγική του για συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. στις επόμενες εθνικές εκλογές με αυτόνομα ψηφοδέλτια.
● Το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού φαίνεται πως περιπλέκει, ωστόσο, το στοίχημα της σύγκλισης της αντιπολίτευσης…
Το κομματικό εγχείρημα της κυρίας Καρυστιανού δεν θα έχει καλή κατάληξη όσο δείχνει ότι θεμελιώνεται πάνω στην αγνωμοσύνη και την αδικία. Ειδικά η τραγωδία των Τεμπών, στην οποία η κυρία Καρυστιανού τόσο άδικα έχασε κι αυτή το παιδί της, συντρίβει τη βασική θεωρία της πως όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι. Διότι δεν μπορεί η κυρία Καρυστιανού να ταυτίζει όσους πρωταγωνίστησαν στην επιχείρηση συγκάλυψης των υπαιτίων με όσους από εμάς πρωταγωνιστήσαμε από τα πρώτα εικοσιτετράωρα και μάλιστα με μεγάλο προσωπικό κόστος στην αποκάλυψη ατράνταχτων στοιχείων για τις κυβερνητικές ευθύνες για το έγκλημα.
Οι σοβαρότατες, απολύτως τεκμηριωμένες αποκαλύψεις που είναι θεμελιώδες μέρος πλέον του κατηγορητηρίου της δίκης των Τεμπών, για την έκνομη μετάταξη του μοιραίου σταθμάρχη καθώς και για την αδικαιολόγητη παύση λειτουργίας της τηλεδιοίκησης της Λάρισας μετά το 2019, έγιναν από εμάς, και συγκεκριμένα από εμένα σε συνεννόηση με τον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα. Η, επί δέκα ημέρες, μέσα στην προεκλογική περίοδο, λυσσαλέα κατασυκοφάντησή μου με το δήθεν σκάνδαλο για το σπίτι μου στην Πάρο ήταν πράξη εκδίκησης του Μαξίμου και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη ακριβώς για εκείνες τις αποκαλύψεις. Και γι’ αυτόν τον λόγο, είμαι από εκείνους που έχουν κάθε ηθικό δικαίωμα να ασκούν κριτική στις κομματικές φιλοδοξίες της κυρίας Καρυστιανού οι οποίες βασίζονται στο άδικο.